Schermtijd | De AI-kloon van Ruud Gullit kan talen spreken, maar niet voetballen
In dit artikel:
In Schermtijd schrijft techverslaggever Rutger Otto deze week over de AI-kloon van oud-voetballer en analist Ruud Gullit. Gullit, aanvoerder van het Oranje‑elftal dat in 1988 Europees kampioen werd, is tegenwoordig ook ondernemer en reclamespeler (onder meer voor Skechers) en vertelt recent bij RTL Tonight dat hij een digitale evenbeeld heeft en dat "iedereen wel een AI van zichzelf heeft". Otto is sceptisch: hij zelf en de meeste mensen die hij kent hebben geen AI‑kloon.
Otto plaatst Gullits project in de bredere context van deepfakes: AI-technieken waarmee uiterlijk, stem en bewegingen van mensen worden nagebootst. Die technologie kent al schadelijke toepassingen — zoals het misbruik van de stem van André van Duin voor een frauduleuze medicijnreclame en het plakken van BN'ers in pornografische video’s — maar Gullits kloon is wél met zijn toestemming en betrokkenheid gemaakt. Ook andere bekende namen, zoals Mark Zuckerberg en chef Ron Blaauw, zouden met soortgelijke digitale representaties experimenteren voor interne communicatie of klantenservice.
Gullit ziet praktische voordelen: zijn digitale evenbeeld zou fans kunnen woordvoeren over het EK van ’88 op de KNVB-site of commercials kunnen inspreken zodat hij zelf thuis kan blijven. Volgens hem spreekt de kloon meerdere talen en vertaalt die automatisch, iets waar RTL‑verslaggever Saskia Belleman kritisch op wees — je weet niet altijd precies wat zo’n AI zegt. Dat spanningsveld kwam tijdens het interview terug: Gullit moest uitspraken van zijn digitale dubbel nuanceren, waardoor duidelijk werd dat een AI-kloon niet hetzelfde is als de echte persoon.
Otto waarschuwt dat het volledig uit handen geven van controle riskant is: een digitale kloon kan zomaar oncontroleerbare of onjuiste dingen zeggen. Het debat rond Gullit raakt aan bredere ethische en juridische vragen over toestemming, verantwoordelijkheid en de grenzen tussen levende persoon en geautomatiseerde representatie. Otto sluit af met een oproep aan lezers: zouden zij een AI‑kloon willen, en waarom?